Szczególnie w regionach turystycznych zauważamy dużą ilość restauracji w których serwowane są owoce morza. Jedzenie małż, krewetek i ośmiornic jest czymś dziwnym. Dla mieszkańców Maroka to coś zupełnie zwyczajnego, znajdującego się na stole podczas zwyczajnego obiadu. Nie ma się temu co dziwić - dostęp do morza w którym te zwierzęta żyją oraz duże zatrudnienie w przemyśle morskim. To właśnie te dwie cechy wpływają na fakt, iż owoce morza w Maroku są bardzo powszechne.

Oczywiście w hotelach serwowane jest też inne jedzenie, bardziej znane naszym polskim żołądkom. Mimo to serdecznie zachęcam do spróbowania wielu potraw kuchni Marokańskiej. W końcu właśnie po to tam się wybieramy - by wypocząć i poznać inny kraj oraz jego tradycje. Nie powinniśmy jednak przesadzić, bowiem co będzie gdy zakochamy się w tym jedzeniu? Kolejne wakacje spełnimy w Maroku? Czemu nie!

Jak większość miast tego regionu, w starożytności w miejscu tym powstała osada, założona przez koczownicze plemiona Berberów. Na początku naszej ery została ona zniszczona przez Rzymian, którzy założoli tutaj własny obóz. Ślady ich obecności zachowały się w mieście do dzisiaj. Pierwsze większe miasto powstału tutaj na początku XIV wieku, zbudowane przez Marokańskich władców z dynastii Marynidów, Niespełna sto lat późnie zostało zaatakowane i zniszczone przez wojska Kastylii – krainy na terenie dzisiejszej Hiszpanii. Powodem byli głównie piraci, którzy używali miasta jako bazy do ataków na statki pływające po basenie Morza Śródziemnego. Wkrótce, gdy na Półwyspie Iberyjskim rozpoczęła się rekonkwista, czyli stopniowe wypieranie muzułmanów z tamtych terenów, liczni arabscy i żydowscy uchodźcy osiedlili się w tym miejscu, zakładając miasto Tetuan. W kolejnych latach często popadało ono w konfilkt z Hiszpanami, ponownie z powodu piratów. Problem ten został nieco osłabiony przez zbudowanie murów obronnych wokół miasta. W XIX w wzrosło zainteresowanie obcych krajów tymi terenami, zwłaszcza Francji i Hiszpanii. Skutkiem tego była krótka hiszpańska okupacja miasta na początku lat 60 XIX wieku. Hiszpanie powrócili już kilkadziesiąt lat później, kiedy to w 1912 r wespół z Francuzami objęli całe Maroko protektoriatem. Mimo to, okupacja te nie miała dużego wpływu na charakter miasta i jego mieszkańców – obce władze nie starały się wprowadzać swoich zasad ani większych zmian.

Dzięki stosunkowo łagodnemu podejściu Hiszpańskich władz do Tetuanu, miasto do dziś zachowało typowo marokański charakter. Główną atrakcją jest tutejsza medyna, w której większość budowli wyłożona została białymi kaflami, co nadaje jej charakterystyczny kolor. Głównie ze względu na nią miasto to jest stale pełne turystów. Spowodowało to jego gwałtowny rozwój w ostatnich dziesięcioleciach, co widoczne jest dzięki licznym, stale powstającym hotelom i innym obiektom turystycznym. Zdecydowanie jest jednym z najciekawszych miejsc w całym Maroku.

Miasto, w odróżnieniu od większości marokańskich osad, nie zostało założone ani przez starożytnych Rzymian, ani przez Berberów. Powstało w XV wieku, pierwotnie jako fort zbudowany przez portugalskich kupców. Posiada mimo to pewne korzenie w starożytności, gdyż miejsce to kolonizowane było przez Fenicjan, nie pozostawili oni jednak po sobie wielu śladów. Już w XVI wieku miasto znalazło się pod panowaniem marokańskich władców, co przyniosło mu lata świetności jako dużego portu morskiego i ośrodka handlowego. Powstały wtedy liczne dodatkowe fortyfikacje i umocnienia, bardzo duży wpływ wywarła na nie kultura arabska. Pomimo tego, że nigdy nie osiągnął statusu najważniejszego portu morskiego w kraju, to nie przeszkadzało to w szybkim rozwoju gospodarczym. Agadir przez całe wieki pozostawał nieco na uboczu wszystkich wydarzeń, których świadkami byli Marokańczycy. Mimo to, miasto to spotkała jedna z największych katastrof wśród wszystkich osad w tym kraju. W 1960 roku Agadir został nawiedzony przez potężne trzęsienie ziemi. W ciągu dosłownie kilku minut zginęło tutaj ponad 15 tysięcy osób, a całe miasto zostało niemal całkowicie zrównane z ziemią. Mimo to, Marokańczycy już w następnym roku rozpoczęli odbudowę.

Dzisiejszy Agadir jest miastem typowo turystycznym. W czasie trzęsienia ziemi zniszczeniu uległo mnóstwo istotnych zabytków. Można więc odnieść wrażenie, że przeważają tutaj nowoczesne hotele oraz obiekty przemysłowe. Miejsce to nie utraciło jednak niepowtarzalnego klimatu, jakim cieszą się wszystkie miasta arabskie. Meczety, typowe domy i budynki, oraz jego mieszkańcy – wszystko to sprawia, że mimo wszystko Agadir jest niezwykle interesującym miastem. Ciekawostką jest, że odbudowa po pamiętnej katastrofie wciąż trwa – od początku lat 90 prowadzone są prace nad budową medyny – tradycyjnej dzielnicy, niemalże najważniejszej części arabskich miast. Wszystko więc zmierza w dobrym kierunku, a już za kilka lat z pewnością po katakliźmie pozostaną tylko wspomnienia. Jeżeli więc ktoś szuka przede wszystkim pięknych, czystych i piaszczystych plaż, Agadir jest wspaniałym miejscem na spędzenie wakacji.

Historia wielu miast w Maroku w zadziwiający sposób jest do siebie podobna. Najczęściej związana jest ona z Rzymianami oraz Berberskimi plemionami – podobnie jest również w przypadku Meknesu. W miejscu, gdzie obecnie wznosi się miasto, istniała rzymska forteca. Dopiero ok. X wieku Berberowie założyli tutaj swoją osadę. Plemię to nosiło nazwę Miknasa, i jego imieniem zostało nazwane miasto. Od momentu swojego powstania aż do późnego średniowiecza przeżywało ono okres szybkiego i gwałtownego rozwoju. Stało się ważnym punktem handlowym, zostało również ufortyfikowane. Po upadku dynastii Marynidów rozpoczął się okres stagnacji w historii tego miejsca, W XVII wieku, po dojściu do władzy Alawitów – dynastii, która po dziś dzień włada Marokiem, Meknes na nowo stał się ważnym miastem. Drugi władca pochodzący z tego rodu – Mulaj Ismail, przeniósł tutaj stolicę kraju. W tych latach dokonano znacznej rozbudowy i unowocześnienia fortyfikacji miejskich, rozpoczęto także budowę ogromnego pałacu dla władcy, który niestety nie został ukończony. Przerwała go śmierć Mulaja w 1727 roku. Miasto nie cieszyło się już tak wielką sympatią u kolejnych władców – w połowie XVIII w. nawiedziło go w dodatku silne trzęsienie ziemi, co spowodowało ponowny jego upadek oraz utratę statusu stolicy. Na początku XIX wieku, kiedy turystyka stała się czymś popularnym i niemal „modnym”, miasto stało się celem wypraw i wycieczek wielu przybyszów z Europy i reszty świata. Za czasów francuskiego panowania nad tymi terenami Meknes zyskał kilka nowoczesnych budowli, które dzisiaj stanowią równie dużą atrakcję turystyczną, jak te pochodzące sprzed kilku wieków.

Meknes jest jednym z najpopularniejszych miast w Maroku, pomimo tego, że jest stosunkowo niewielkie. Nie leży też nad morskimi brzegami, przez co nie może zaoferować odwiedzającym go turystom pięknych plaż i zachodów słońca nad wodą. Jest w nim jednak coś, co stale przyciąga osoby zwiedzające ten kraj. Być może jest to klimat i atmosfera, jaka tam panuje – atmosfera cichego, spokojnego miasta położonego nieco na uboczu, mającego za sobą jednak wielką przeszłość, której ślady spotyka się tam na każdym kroku? Cokolwiek by to nie było, przy okazji planowania podróży do Maroka, obowiązkowo pamiętajmy o tym miejscu.

Tanger, jak wiele z marokańskich miast, pierwotnie był osadą założoną przez Berberów – koczowników, żyjących na tych terenach już wiele lat przed naszą erą. Po kilku latach swego istnienia podzielił los innych takich osad, i przeszedł przez panowanie kilku narodów i państw. Najpierw skolonizowali go Fenicjanie, następnie Rzymianie. Gdy upadło Imperium Rzymskie, tereny te, wraz z miastem, podbite zostały przez plemiona Wandalów, które przedostały się tutaj przez Półwysep Iberyjski. Następnie zostali oni wyparci przez Cesarstwo Bizantyjskie. Ostatecznie jednak większość terenów Bizancjum w Afryce przejęli Arabowie, którzy zjednoczyli się wraz z pojawieniem się Islamu. Prowadzili oni bardzo agresywną politykę terytorialną, dochodząc w końcu aż do Cieśniny Gibraltarskiej, gdzie zdobyli Tanger i uczynili z niego bazę wypadową dla swoich wojsk, przygotowując się do ataku na Półwysep Iberyjski. W ten sposób miasto przez lata pozostawało pod panowaniem muzułmanów. Jednak w późnym średniowieczu, wskutek rekonkwisty, chrześcijanie stopniowo zaczęli wypierać ich z terenów dzisiejszej Hiszpanii i Portugalii. Doszło w końcu do tego, że miasto pod koniec XV wieku przejęte zostało przez Portugalczyków. Tanger pozostawał pod ich panowaniem aż do połowy XVII wieku, kiedy to przeszedł pod władzę Brytyjską. Okazało się jednak, że miasto stale atakowane było przez wojska arabskie, co w końcu zmusiło Brytyjczyków do jego opuszczenia. W ten sposób Tanger kolejny raz znalazł się w rękach muzułmanów. Stan ten trwał aż do czasów podbicia Maroka przez Francję i Hiszpanię. Miasto to znalazło się w strefie opanowanej przez Hiszpanów, ostatecznie jednak utworzono z niego teren wydzielony pod międzynarodową administracją. Stało się tak głównie ze względu na to, że miejsce to było bardzo ważne ze strategicznego punktu widzenia, przez co zbyt wiele państw starało się objąć nad nim kontrolę. Od 1956 miasto ponownie znajduje się w granicach niepodległego Maroka.

Tanger jest miejscem o niezwykle ciekawej przeszłości – już sama świadomość mnogości państw, które przez lata sprawowały nad nim swoją kontrolę sprawia, że wizyta w nim jest bardzo interesująca. Obecnie jest to bardzo „turystyczne” miasto, o czym świadczy bardzo duża ilość hoteli i kurortów. Nie trzeba też chyba mówić o licznych meczetach i bazarach, spotykanych niemal w każdym arabskim mieście.

W miejscu, gdzie obecnie znajduje się Casablanca już ok. X w. p.n.e. istniała osada, założona przez koczownicze berberskie plemiona. Była ona używana jako port morski już przez starożytnych Rzymian. W kolejnych wiekach powstało tutaj niewielkie królestwo Anfa, które dopiero w IX wieku zostało podbite przez muzułmańskich władców Maroka z dynastii Almorawidów. Od tego momentu miasto stale związane jest z tym krajem. Także i dla Marokańczyków było bardzo ważne ze względu na port znajdujący się w nim, który bardzo intensywnie wykorzystywany był do eksportowania towarów aż do Europy. Pomimo dużego znacznia i silnego związku z kulturą Maroka, Casablanca na początku XV wieku ponownie stała się niezależnym miastem. W tym okreśie, podobnie jak Rabat, bardzo często używana była jako schronienie i baza dla wszelkiej miaści piratów i korsarzy, którzy działali głównie na wodach Morza Śródziemnego. Z tego też powodu Portugalia, morska potęga z tamtych czasów, zaatakowała i niemal doszczętnie zniszczyła miasto pod koniec XIV wieku. Następnie, w 1515 r. Portugalczycy zbudowali swoją fortecę na dawnych ruinach miasta. Wtedy też miejsce to uzyskało swoją obecną nazwę – Casablanca, co w języku hiszpańskim oznacza „biały dom”. Portugalczycy opuścili miasto w 1755 r., czego przyczyną było trzęsienie ziemi, jakie nawiedziło te obszary, i które poważnie uszkodziło liczne zabudowania miejskie. W drugiej połowie XVIII w. odbudował je Muhammad III, władca Maroka z dynastii Alawitów. Pozwoliło to Casablance stać się ponownie ważnym ośrodkiem gospodarczym w XIX w. W tych latach nastąpił bardzo szybki rozwój miasta, co pociągnęło za sobą również wzrost liczby mieszkańców. W czasie francuskiej okupacji w Casablance często miały miejsce demonstracje i zamieszki, organizowane przez żądających niepodległości Marokańczyków. W 1953 roku doszło tutaj nawet do zamachu bombowego, który pociągnął za sobą mnóstwo ofiar.

Obecnie Casablanca jest dużym, rozwijającym się miastem. Tak jak i przed wiekami, pełni bardzo ważną rolę portu morskiego, a także ośrodka przemysłowego. Nie brakuje tutaj również turystów – oprócz nadmorskich kurortów i pięknych plaż, miasto to oferuje liczne zabytki z dawnych czasów, związanych z kulturą muzułmańską, jak i ślady obecności Portugalczyków oraz Francuzów.

Niewielka osada w tym miejscu założona została już w VII wieku. Rozwinęła się bardzo szybko, na co znaczny wpływ miało ustanowienie w niej pierwszej oficjalnej stolicy Maroka w 807 roku. W IX wieku była więc już dużym i silnym miastem. Jego znaczenie w kolejnych latach spotęgował również napływ ludności muzułańskiej z Półwyspu Iberyjskiego oraz z innnych terenów afrykańskich, np. z Tunezji. Wszystko to sprawiło, że w X wieku miasto było doskonale znane nie tylko w świecie arabskim, ale również w chrześcijańskiej Europie. Stało się równocześnie ogromnym centrum religijnym, do którego przybywali wyznawcy Islamu z całego ówczesnego świata, a także ośrodkiem naukowym. Wielu wybitnych matematyków i filozofów kształciło się i działało w tym mieście. W kolejnych wiekach Fez utracił jednak na swym znaczniu na rzecz Marrakeszu, do którego przeniesiono stolicę. W XIII wieku miasto na powrót stało się siedzibą władców kraju, kiedy to panowanie przejęła dynastia Marynidów. Mogło cieszyć się swoim statusem do połowy XVI wieku, kiedy to znów utraciło status stolicy. W kolejnych wiekach, wskutek licznych walk różnych dynastii, Fez jeszcze kilka razy odzyskiwał i tracił swoje znaczenie. W końcu, w XVIII wieku, po ustaniu zaciekłych walk, miasto w spokoju zaczęło się rozwijać. Nie przerwała tego również okupacja francuska, za czasów której dokonano znacznej rozbudowy – powstało wtedy kilka nowoczesnych, jak na owe czasy, budynków i dzielnic. Po odzyskaniu niepodległości przez Maroko w 1956 roku miasto co prawda nie zostało stolicą, wciąż jednak pełni rolę ważnego ośrodka religijnego, gospodarczego i kulturowego.

W czasie wyprawy do Fezu wszędzie dostrzec można liczne ślady wspaniałej przeszłości miasta. Znajduje się tutaj jedna z najstarszych budowli sakralnych w Maroku, Meczet Al-Karawijjin, będącym również islamskim uniwersytetem, jednym z najstarszych na całym świecie. Na przedmieściach miasta zobaczyć można ruiny grobowców, w których spoczywają władcy z dynastii Marynidów, rządzących w Maroku w późnym średniowieczu. Opróćz tego znajdują się tutaj liczne zwykłe budynki, prezentujące wspaniałą, charakterystczną architekturę. Nie trzeba więc chyba mówić, że każdy miłośnik kultury arabskiej poczuje się tutaj jak w raju.

Historia miasta sięga średniowiecza. Założono zostało prawdopodobnie ok. XI wieku, chociaż dokładna data nie jest znana. Powszechnie uważa się, że pierwotnie była to niewielka osada Berberów, która z czasem rozrosła się do wielkiego miasta. Słynne czerwone mury powstały ok. XII wieku – można oglądać je niemal w idealnym stanie także i dzisiaj. W XII i XIII, kiedy to Maroko stało się ogromnym i silnym imperium, Marrakesz pełnił funkcję jego stolicy, co dało mu szansę na szybki rozwój. Jednakże już po kilku latach całe państwo stopniowo zaczęło tracić na znaczeniu, głównie wskutek licznych walk pomiędzy żądnymi władzy dynastiami, a wraz z tym rozpoczął się powolny upadek jego stolicy. Miasto to musiało czekać aż do XVI wieku na odzyskanie przynajmniej części swojej świetności, kiedy władzę w państwie przejęli Saadyci i stopniowo odbudowali siłę Maroka. Nastpna rządząca dynastia, Alawici, kontynuowała rozwój kraju, jednak przeniosła stolicę z Marrakeszu do Meknesu, co jednak w niewielkim stopniu wpłynęło na pozycję miasta, które wciąż pozostało ważnym miejscem, zwłaszcza dla południowej części kraju. Dalsze lata jego istnienia naznaczone są kilkoma wzlotami i upadkami, co trwało przez pozostałe lata istnienia niepodległego Maroka, a następnie przez okupację francuską, aż do ponownego odzyskania niepodległości. Wtedy to do miasta licznie zaczęła napływać ludność ze wsi, co przyczyniło się do rozwoju gospodarczego miasta.

Dzisiejszy Marrakesz jest jednym z najpopularniejszych miast w Maroku. Zobaczyć tutaj można dwa wielkie meczety – Kotubijja oraz Alego ibn Josufa, obok których podziwiać można charakterystyczne minarety, występujące jedynie w architekturze marokańskiej. Prawdopodobnie największą popularnością wśród turystów cieszy się plac Dżamma al-Fina. Jest to miejsce, gdzie co wieczór odbywają się liczne tradycyjne targi i pokazy ulicznych artystów. Każdy wieczór spędzony w takim miejscu jest niezapomnianym przeżyciem, podobnie jak i cały pobyt w tym mieście.

Pierwszymi mieszkańcami tych terenów, już w odległej starożytności, byli koczownicy z rozmaitych plemion berberyjskich. Około IV wieku p.n.e. powstało tutaj królestwo Mauretanii, obejmujące jednak tylko północną część obecnego Maroka. Kraj ten został najpierw podbity przez Kartaginę, która wkrótce sama uległa Rzymowi, przez co również i Maroko dostało się pod rzymskie panowanie. Skutkiem tego był napływ ludności żydowskiej i chrześcijańskiej, która przemieszała się z pierwotnymi mieszkańcami tego obszaru. Po upadku Rzymu Maroko było kilka razy najeżdżane przez Wandalów, przybyłych tutaj z Hiszpanii, a następnie pewna część kraju znalazła się we władzy Cesarstwa Bizantyjskiego. Już w VII w. naszej ery Maroko zostało podbite przez Arabów, co ukształtowało kulturę tego kraju na kolejne setki lat. Początkowo państwo to zostało włączone do Kalifatu – ogromnego muzułmańskiego kraju, prowadzącego agresywną, ekspansywną politykę terytorialną już od czasów samego Mahometa. Marokańczycy szybko jednak odłączyli się od niego, w momencie, gdy władzę przejeła dynastia Idrysydów. Całe średniowiecze można ogólnie nazwać niemal ciągłą walką o władzę pomiędzy poszczególnymi dynastiami. Około XII wieku Maroko znacznie urosło w siłę, dzięki licznym zdobyczom terytorialnym w północnej Afryce. Doszło nawet do tego, że zajęto tereny leżące na Półwyspie Iberyjskim.W późnym średniowieczu jednak to Europejczycy zdobyli większą siłę – odbito tereny leżące w dzisiejszej Hiszpanii, a sami Hiszpanie oraz Portugalczycy przejeli kilka dużym portów morskich Maroka. Wiek XVI to w większości panowanie dynastii Saadytów oraz zwiększona aktywność władców Portugalii, którzy zaczęli zakładać na tych terenach swoje faktorie oraz dążyć do zwiększenia swoich wpływów. Dzięki umiejętnym rządom zostali oni jednak wyparci. Obecnie panująca dynastia przejęła władzę już w roku 1660. Alawici wprowadzili szereg reform armii oraz gospodarki, które pozwoliły na znacznie zwiększenie potęgi państwa. W XIX w. Maroko stoczyło dwie wojny z Europejskimi potęgami – Francją i Hiszpanią, z których obie okazały się przegrane. Na początku XX w. kraj stał się przedmiotem ostrego sporu pomiędzy Niemcami i Francją, gdyż oba te kraje chciały uczynić z Maroka swój protektariat. Ostatecznie tereny te podzielone zostały pomiędzy Francję i Hiszpanię. Po wielu latach okupacji i powstań, w 1956 roku Maroko znów stało się niepodległym krajem.

Pomimo tego, że ostatnie dziesięciolecia to dla Maroka liczne konflikty wewnętrzne oraz spory terytorialne z sąsiadami, kraj ten stale się rozwija i jest zdecydowanie na dobrej drodze do stania się bogatym i dobrze rozwiniętym państwem.